DWA WYMIARY

Podajmy przykład dla obydwu typów sytuacji: dla pierwszego (item 28) : „Na przyjęciu robię krytyczne uwagi na temat wspólnej znajomej, gdy zauważam, że ona stoi tuż przy mnie” (średni wynik zażenowania M = 4,71 na 9-cio stopniowej skali) i dla drugiego (item 2) „Na odwiedzinach u znajomych, moja matka upiera się w jakiejś sprawie, że ma rację, chociaż się myli” (niski wynik zaże­nowania M = 1,97).Drugi wymiar sugeruje pytanie o sprawność i intencje autora, czyli na ile jest on odpowiedzialny za czyn i czyjego czyn był w pełni zamierzony. Manipulowanie w badaniach intencjonalnością aktora nie przyniosło rozjaśniających problem rezultatów co do nasilenia wsty­du/zażenowania (Borg, Scherer i Staufenbiel, 1986) a pośrednio po­piera sugestię Weinera (1985), że wstyd może być bardziej związany ze sprawnością, podczas gdy wina może zależeć bardziej od wysiłku zamiaru sprawcy, czyli od intencjonalności. W sumie zastosowana metodologia Borga i współpracowników pomaga trafniejszemu roz­różnieniu między emocjami wstydu, winy i zażenowania.

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.


*