PODEJMOWANE PRÓBY

Badani po przeczytaniu tych scenariuszy mieli odpowiedzieć na pytanie: „Co mogłoby być ina­czej z Tobą twoim zachowaniem czy z tą sytuacją aby całe zdarze­nie miało inny finał”. Okazało się, że w sytuacji wstydu (scenariusz: profesor) badani usiłowali odwrócić bieg wypadków poprzez zmianę właściwości swojej osoby, podczas gdy przy scenariuszu winy po­przez zmianę postępowania. Pośredni wniosek prowadzi do defini­cyjnego rozróżnienia między wstydem a winą poruszanego wcześ­niej; wstyd odnosi się do przekroczenia idealnego Ja a wina do dzia­łania przeciwko normom respektowanym przez innych i podziela­nych przez aktora.Podejmowane próby konstruowania skal mierzących wstyd dostarczają użytecznych terminów dla uściślenia jego semantyki. Tak na przykład Internalized Shame Scalę skonstruowana przez angielskich psychologów (Goss, Gilbert i Allan, 1994), przetesto­wana na 156 studentach ujawniła trzy czynniki, z których główny (największy procent wariancji) odnosi się do niższej wartości siebie (inferiority). Poza tym wyniki potwierdzają założenie, że wstyd za­wiera zarówno samoocenianie jak też przeświadczenie lub domnie­manie o tym, jak jest się ocenianym przez innych i podzielanie tej oceny przez aktora.

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.


*