ŹRÓDŁO ZAŻENOWANIA

Podczas gdy źródłem zażenowania były raczej trywialne sytuacje o charakterze zaskoczenia, to do wstydu docho­dziło wtedy, gdy przewidywalne zdarzenia ujawniały wobec siebie lub wobec innych głębiej umiejscowione w psychice braki czy słabe strony Ja. Jeżeli chodzi o reakcje, to zażenowanie wywoływało humor, uśmiechanie się i żartowanie (z siebie), natomiast wstyd pro­wadził do obrazy, złości i usprawiedliwiania się. Wyniki te podwa­żają utrzymywane mniemanie o bliskości, a może i równości między zażenowaniem i wstydem. Na ile są to podobne, a na ile różne emocje.Zażenowanie rozumie się potocznie jako słabszą formę wstydu w sytuacji popełnienia gafy łub zachowania się niezgodnego ze zwy­czajami, w sytuacji obnażania naszej intymności. Zażenowanie jest awersyjnym stanem żalu, smutku i rozterki (chagrin), który powstaje w realnej lub wyobrażonej sytuacji społecznej, gdy ktoś uważa, że inni mają o nim negatywne wrażenie, zagrażające jego publicznej identyfikacji, na której mu zależy (Schlenker, 1980, Miller i Leary, 1992). Miller i Leary sugerują, że zażenowanie powstaje w wyniku drobnych, trywialnych społecznych niepowodzeń, podczas gdy wstyd w wyniku poważniejszych przekroczeń.

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.


*