Sztuka budowania wizerunku

RZECZNIK PRASOWY

Rzecznik prasowy, a także menedżer firmy, powinni przejść odpowiednie przeszkolenie w zakresie prezentacji informacji w radiu i telewizji. Przyjmuje się, że czas ciągłej wypowiedzi nie powinien przekraczać 40-60 sekund, ccrod- powiada 120-150 słowom wypowiadanym w normalnym tempie. Sprawę nale­ży przedstawić w kilku słowach, opuszczając niuanse i kwestie uzupełniające. Zasadniczą tezę trzeba umieścić w pierwszym zdaniu, na wypadek gdybyśmy mogli powiedzieć tylko tyle. Dobra odpowiedź to odpowiedź trafna i zwięzła, i taką należy przygotować. Można opracować także wypowiedź bardziej ob­szerną, na wypadek gdybyśmy mieli więcej czasu. Oczywiście wtedy, gdy zna­my pytania. W wypadku telewizji dochodzą wymagania dotyczące postawy, gestykulacji, ubioru itp.

Sztuka budowania wizerunku

NALEŻY PAMIĘTAĆ

Należy ponadto pamiętać o:unikaniu wszelkich rozpraszających uwagę dźwięków (bębnienie pal­cami, postukiwanie nogą, przewracanie kartek, chrząkanie),  rozluźnieniu się (głos osoby zdenerwowanej brzmi piskliwie lub słychać w nim napięcie),  mówieniu tak głośno jak zwykle (dobrze jest zniżyć ton — brzmi bar­dziej autorytatywnie),unikaniu intonacji wznoszącej, nadającej zdaniu twierdzącemu brzmie­nie pytające (oznacza brak pewności siebie),unikaniu zwrotów w rodzaju: myślę, w pewnym sensie, jakby (ozna­czają brak pewności siebie),unikaniu zbędnych ruchów (ruch i zmiana ułożenia ciała mają wpływ na dźwięk głosu). Ograniczony czas antenowy wymaga dużej dyscypliny przekazu informa­cji.

Sztuka budowania wizerunku

W PORÓWNANIU Z RADIEM

W porównaniu z radiem telewizję cechuje mniejsza liczba specjalistycznych audycji. Z tego powodu widownia jest mniej określona i trudno stwierdzić, kiedy informacja natrafi na właściwego adresata. Przygotowanie się do publicystycznego programu radiowego lub telewi­zyjnego polega przede wszystkim na: poznaniu stylu pracy dziennikarza (jego skłonności do żartów, ciętych pytań), wysłuchaniu kilku jego wywiadów,poznaniu słuchaczy audycji (aby dostosować do nich język i argumenty), poznaniu tematu programu (czy będą inni goście, czy chodzi o przed­stawienie odmiennych punktów widzenia).

Sztuka budowania wizerunku

UPOWSZECHNIENIE

Upowszechnienie infermacji za pośrednictwem telewizji jest możliwe w na­stępujących formach:  przeczytania tekstu w wiadomościach lub audycjach informacyjnych,  zaprezentowania wypowiedzi przedstawiciela firmy, wywiadu z nim lub jego udziału w programie publicystycznym (dyskusji),  dostarczenia telewizji własnego filmu lub przeprowadzenia retransmi­sji telewizyjnej przy wykorzystaniu sprzętu, którym dysponujemy. Wszystkie te formy są trudno dostępne. Pewne rozszerzenie tej możliwo­ści zapewniło upowszechnienie się prywatnych stacji telewizyjnych, których egzystencja oparta jest m.in. na przekazywaniu informacji.

Sztuka budowania wizerunku

KLASYCZNE POŁĄCZENIE

Telewizja jest klasycznym połączeniem dźwięku i obrazu, ale też najdroż­szym środkiem przekazu. Powszechność korzystania z telewizji zależy od czasu emisji. Problem polega na tym, że okresy największej oglądalności są najkosz­towniejsze dla nadawcy informacji. Trzeba jednak dodać, iż podobnie jak w pra­sie czy radiu, tak w telewizji można przekazać wiele informacji bezpłatnie, do­starczając dziennikarzom przygotowane teksty, filmy, plakaty, obrazy itd. Czas emisji telewizyjnej jest relatywnie krótki, przez co jest ona w dużym zakresie wykorzystywana do nadawania informacji aktualnych i podanych w krótkiej formie. Oznacza to utrudniony dostęp do tego środka przekazu.

Sztuka budowania wizerunku

UZNAWANE ZA WADY

Do wad radia jako środka przekazu informacji należą:określony czas nadawania informacji lub ograniczona swoboda w wy­borze czasu ich odbioru,traktowanie, w pewnych kręgach kulturowych, jako rozrywki nie tyl­ko, na przykład, audycji muzycznych, ale też informacyjnych, co może powo­dować niewłaściwy odbiór informacji,informacje, w przeciwieństwie do telewizji czy prasy, nie mogą być uzupełnione obrazem; by „trafić do uszu”, należy więc wykorzystywać obra­zowy język, inny niż w słowie pisanym. Niespełnienie specyficznych wymagań słowa mówionego powoduje, iż wstępna gotowość przyjęcia informacji przez słuchaczy może zostać zaprzepaszczona. Styl mówiony w radiu powinien się charakteryzować krótkimi zdaniami, zrozumiałym językiem, bez wyrażeń ob­cych i hermetycznych ujęć treści, odpowiednią…

Sztuka budowania wizerunku

ZALICZANE DO ZALET

Do zalet należy zaliczyć:powszechność użytkowania — radio jest tanie i można je odbierać w każdym miejscu oraz czasie (także przy wykonywaniu innych czynności),szybkość przekazu, możliwość nadawania na żywo, podczas gdy np. prasa wymaga przygotowania tekstu, druku i upowszechniania, telewizja zaś opracowania filmu,wydłużony dobowy czas emisji, pozwalający zamieścić relatywnie dużą liczbę informacji, możliwość wykorzystania także poprzez wewnątrzzakła­dową radiofonię, możliwe jest wykorzystanie dość częstych w radiu, wielu specjalistycz­nych audycji, adresowanych do określonego grona odbiorców (programy rol­nicze, dziecięce, naukowe, reporterskie, kobiece, konsumenckie, sportowe, medyczne, muzyczne).

Sztuka budowania wizerunku

W DUŻYCH PRZEDSIĘBIORSTWACH

W dużych przedsiębiorstwach praktykuje się zapro­szenie ekipy dziennikarzy przed planowaną uroczystością, co pozwala spo­kojnie nagrać materiał o różnych aspektach działalności przedsiębiorstwa czy przeprowadzić wywiad z dyrekcją, do czego dołączane jest później krótkie sprawozdanie z samej uroczystości. Tak postępując, można uniknąć błędów wynikających z zamieszania w dniu uroczystości. Od początku lat 60. radio jest stopniowo wypierane przez telewizję. Uważa się jednak, że w ostatnich latach następuje renesans radia, zwłaszcza w tych okresach i krajach, gdzie zauważa się przesyt telewizją. Jako środek przekazu informacji radio ma liczne zalety, ale również wiele wad.

Sztuka budowania wizerunku

SZANSE I ZAGROŻENIA

Radio i telewizja docierają do odbiorcy masowego. Selektywność przeka­zu można osiągnąć, współpracując z redakcjami określonych programów specjalistycznych. Pozwala to niekiedy na częstsze i dłuższe prezentacje niż w audycjach ogólnych. Przykładem może być przedstawienie w programie motoryzacyjnym filmu o przedsiębiorstwie oferującym wyposażenie dodat­kowe do samochodów, zaprezentowanie w programie artystycznym kółka teatralnego działającego w zakładzie, czy filmu o wprowadzeniu nowej tech­nologii w magazynie popularnonaukowym. Jeśli firma dysponuje profesjonal­nym sprzętem, materiały te mogą być przygotowane samodzielnie i przesiane odpowiednim redakcjom. Jeżeli imprezy w przedsiębiorstwie lub z jego udziałem są istotne dla społeczeństwa bądź dużej społeczności lokalnej, można zapewnić ich obsługę radiową lub telewizyjną.

Sztuka budowania wizerunku

MIKROFON I KAMERA

Występowanie przed kamerą telewizyjną lub mikrofonem radiowym jest, wbrew pozorom, niełatwą sztuką. Szef firmy, a także osoba odpowiedzialna za kreowanie jej wizerunku (np. rzecznik prasowy), powinni zabiegać o wy­stępowanie w publicznym radiu i telewizji, jeśli mają do powiedzenia coś o swoim przedsiębiorstwie. Musi to jednak zainteresować radiosłuchaczy lub telewidzów. Wystąpienia takie leżą w interesie firmy i mogą się przyczynić do podniesienia jej prestiżu. Dzięki masowemu przekazowi można wtedy dużo zyskać, zarówno w opinii publicznej, jak i w oczach własnej załogi. Można jed­nak równie dużo stracić, jeżeli wystąpienie będzie złe.